Kontyna Lyrics

T�sknoty mej �r�d�o nieustannie p�ynie,
Jej zew niespokojny s�ysz� jakby w dali;
Co rozniecona przed czasem ocali,
Pie�ni� zostawi� w prastarej Kontynie;

Z pot�g� niebios, z moc� tej ziemi
Nieznany g�os gna od stuleci;
Gdy zmierzchu ca�un purpur� okrywa
M�j wzrok. I wspomnie� iskr� nieci;
Z noc� nadchodz�c, z cisz� przestrzeni
Ich oddechu miesza si� z lasu oddechem;
I s�ucham sam jak mrok porywa
Promie� tych d�wi�k�w niesiony echem.

Za blaskiem s�o�ca i gwiazd nieznanych,
Pozostaj�cych za kresem szlak�w;
Z dumnych okrzykiem w ostatni b�j rusza
I szuka dawnych p�omiennych znak�w;
Roznosz�c wici z krwi zapomnianych,
Od wiek�w b�yskawic drog� dalek�;
Wci�� nienawi�ci� rozpala ma dusz�,
Ten �wi�ty ogie� oddaj�c wiekom.